vrijdag 16 november 2018

Relays 2018 Gent - verslagje afstand

De afstandsgroep heeft hier in de Oost-Vlaamse hoofdstad een jaarlijkse traditie hoog te houden.
Nu werd het echter een zware bevalling.
Het is het moment van het jaar om op een leuke manier kennis te maken met de toekomstige concurrentie in het veld.
Voor sommigen zelfs een kleine waardemeter........even de voetjes in het zoute nat onderdompelen.
Door blessureleed en een aantal andere niet te  voorspellen gebeurtenissen werd het zelfs een hele opdracht om twee ploegjes te kunnen samenstellen.
Deze uitdaging....de geworpen zakdoek werd met durf van de aardse grond geraapt door een trio dames en een trio heren.
De dames toonden zonder chroom hun lef door aan te treden en the battle aan te gaan met de top van België in de seniorenreeks dames.
Ja.....onze loopsters....vormden meer dan waarschijnlijk het jongste team in de reeks.
Echter geen vrees.....afgaan....hallo....integendeel.
Bij de start spoedde Amber zich in zeven haasten in een koppositie om haar eigen tempo naderhand te kunnen bepalen. Straf!! Je zag letterlijk meerdere deelneemsters happen naar lucht. En dat om de kers op haar verjaardagstaart te zetten. 
In deze verder snel gelopen eerste 'rit' slaagde Amber er zonder zichtbare moeite in om zich te handhaven in de eerste helft van het peleton.
In de aflossingszone wachtte Ellis haar ongeduldig op langs de linkerzijde of was het nu toch de rechterzijde...het is hoe je het bekijkt.
De wissel verliep zonder problemen en Ellis hield goed tempo....ze draafde zelfs onverdroten meerdere meters mee in het zog van een topdame in het veld, Veerle Dejaeghere.
Het was een ontspannen Ellis blijkbaar die op deze prachtige zomerse  zondagnamiddag de spikes de voeten om deed. Ze vreesde wel dat zij als 'kleintje' tussen die beren van madammen een pak slaag zou krijgen. Nou, sodemieter op, hoor. Ellis hield kranig stand en had zelfs nog marge ....dat opent perspectieven voor wat staat aan te komen.
Opnieuw ééntje op de goeie weg.
Ons toppertje nummer drie, Tine,  stond met grote glimlach Ellis op te wachten om de langste afstand met de kiezen fijn te malen. En niet alleen de afstand werd fijn gemalen ook nog een aantal deelneemsters. Mooie tred...goed tempo...een aanhoudend tempo....! Geen twijfel, het worden nog enkele meer dan aangename winterse wedstrijden.
Het trio heren werd geserveerd in de categorie juniores bij aanvang van de latere namiddaguren. Op een bedje van aardse zoden met een wolkje zonnestraal. Het veld in op zoek naar een aangenaam vieruurtje. Dit verliep echt niet zonder kleerscheuren. Heel wat elleboogwerk en verdoken beenharde knuffels bemoeilijkten het verloop buiten het torenhoge tempo. 
Pieter zag het op zich afkomen en dacht 'niet met mij' gelijk welke 'kant' werd gekozen in het zand. 
De stok of althans wat er voor moest doorgaan, kwam terecht in de handen van Sven. Lichtjes aangedaan door de heisa en drukte in, op en naast het veld startte hij zijn strijd.
Tic tac....groen en zonnig.....mul en korrelig....maar met opgeheven hoofd op weg naar de nummer drie voor zijn twee rondjes gelukzaligheid.
In zijn eigen onvervalste stijl, desondanks wat onsportieve strubbelingen van enkele opponenten die zich door het gedreven tempo van de VS-vogel in het nekvel voelden gegrepen, liep hij met gezwinde tred zijn wedstrijd. 
Het oogde mooi. 
Het was mooi.
Wel, Dames en Heren, jullie hebben met zekerheid bijgedragen tot een leuke, 'zwoele' zondagse sportnamiddag.
Men mag het gerust zonder schaamte of blos door vertellen.
 
Verslag: Filip De Roeck
Read 357 times Last modified on %AM, %22 %280 %2018 %05:%okt

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.