woensdag 18 oktober 2017

Geschiedenis en symboliek

  • %AM, %09 %335 %2015 %07:%sept
  • Written by  Admin
Het ontstaan van Vlierzele Sportief

De landelijke gemeente Vlierzele met amper 2500 inwoners, waar men nog nooit over atletiek had gehoord, zou voor velen onbekend zijn gebleven indien daar niet een bloeiende atletiekvereniging bestond. De heer Léon Buyle stichtte de nieuwe club Vlierzele Sportief met stamnummer 70, op 25 februari 1943. Meneer Buyle was eigenaar van een terrein van ± 4 hectaren groot dat hij ter beschikking stelde voor de aanleg van een atletiekpiste.  

De VS-vogel

Vroeger was op het terrein, waar de firma De Dijcker gevestigd was, een stortplaats. Waar een stortplaats is, zijn uiteraard ook vogels zoals meeuwen en aanverwante. In Vlierzele krioelde het echter van "Blauwvoeten", een stormvogel aanverwant aan de meeuw. Een stormvogel is een zeevogel die moet optornen tegen de zee en de stormen en zijn natuurlijke vijanden moet trotseren om te kunnen overleven. Mr. Buyle en de medestichters van VS namen de "Blauwvoet" als embleem om zo symbolisch de moed, kracht en doorzettingsvermogen van de stormvogel over te dragen op de atleten van VS.

De piste

Het eerste terrein, een gewone weide in de omgeving van de kerk blijkt al spoedig onvoldoende en met de spade wordt naast de Putbos (het bos met daarin de put, vermoedelijk uitgegraven voor bedekking van het nabijgelegen stort), vandaar de naam Putbosstadion, een eerste piste gegraven van nauwelijks 4 meter breed met een niveauverschil van 1,50 meter. De bochten zijn scherp, er zijn problemen met de afwatering van de hoger gelegen landerijen en de werp- en springstanden zijn niet verhard. In 1950 wordt een stuk grond naast het terrein bijgekocht om het middenterrein en de piste te kunnen verbreden. Met een bulldozer wordt het niveauverschil weggewerkt. Na een maand werk verrijst een piste van 324 meter met 4 banen. Voor die tijd één van de mooiste terreinen in Vlaanderen. In 1959 komt er opnieuw een nieuwe piste. Nog steeds 324 meter lang maar ditmaal met 6 banen. Een nieuw clubhuis wordt gebouwd. De oude piste lag dwars ten opzichte van de huidige piste.

Toen in de late jaren ´70 in België meerdere 400-meter synthetisch verharde pistes aangelegd werden met staats- of stadsgelden bleek de aantrekkingskracht van de oudere sintelterreinen fel te verminderen, zodat Voorzitter Léon Buyle de aanleg van een kunststofbaan in het Putbosstadion wenselijk achtte. Gezien de kostprijs van deze werken (tientallen miljoenen BEF) niet gedragen kon worden door een privé persoon, besloot de heer Buyle in 1977 zijn terrein te verkopen aan BLOSO, dat beloofde er spoedig een modern atletiekstadion van te maken. Niemand wist op dat ogenblik dat VS bijna 15 lange jaren zou dienen te wachten op de inlossing van deze belofte. Eind van de jaren 80 start Bloso met de bouw van de nieuwe Mondo piste. Vanaf 1991 kan in het Putbosstadion opnieuw aan atletiek gedaan worden.

De groei-jaren

Onder impuls van atleten zoals Roger Moens en Eddy Annys stapelden in de jaren ’60 de nationale titels, records en bekers zich op. Het bezit van een atletiekterrein "Het Putbosstadion" en van goede trainers bracht VS stilaan naar de top. In 1963 wordt VS voor zijn 20ste verjaardag Belgisch interclubkampioen. De herenploeg behoudt nog dertig jaar lang een plaats in de hoogste nationale afdeling. De club heeft het grootste aantal aangesloten atleten, kan rekenen op 50 officiëlen en richt het grootste aantal wedstrijden van het land in.

Aanvankelijk kwamen de kandidaat-atleten vooral uit de omliggende landelijke gemeenten (Vlierzele, Zonnegem, Oordegem en Papegem). Geleidelijk aan ontstonden meerdere lokale kernen die, vooral door de inrichting van jaarlijkse oefencrossen, veel bijdroegen tot de uitbreiding van het rekruteringsgebied van de club. Tot de actiefste kernen behoorden: Welle, Haaltert, Burst, Erpe, Wetteren, Melle, Schellebelle, Wichelen, Uitbergen, Berlare en Overmere. In de jaren ‘70 werd ook een damesafdeling opgericht, die eveneens vrij vlug doordrong tot de hoogste afdeling om op haar beurt in 1975 Belgisch Interclubkampioen te worden. Tijdens de glorieperiode in 1970 - 1980 telde VS nagenoeg 500 actieve atleten, zowel Dames als Heren.

In 1983 werden een aantal initiatieven op touw gezet om het 40-jarige bestaan te vieren. Een van deze initiatieven was de oprichting van een jeugdcomité, een groep mensen die vonden dat wij vooral de jongeren moesten blijven aanspreken. Om dat te laten gebeuren werden speciale jeugdsessies opgezet. Het succes van dit initiatief was gewoon overweldigend. Niet alleen bereikten we meer jongeren maar jongens en meisjes leerden al spelenderwijze nieuwe disciplines kennen en appreciëren. 

Piste/VS under construction

De opgelopen vertraging bij de bouw van de nieuwe piste had als onvermijdelijk gevolg dat VS het gedurende jaren moest stellen zonder piste. Als oplossing werd gezocht naar een samenwerking met een club die wel over een degelijke installatie beschikte. In maart 1988 smelten we samen met ZOVA tot VITA. Ondertussen zorgde de aanleg van een hypermoderne atletiekpiste, uitgerust met de beste materialen, in combinatie met het organisatietalent van de plaatselijke VS-medewerkers voor een heropflakkering van de atletiekbeoefening in het Putbosstadion. De KBAB en de VAL erkennen al snel deze kwaliteiten en vertrouwen tal van kampioenschappen en internationale wedstrijden toe aan de organisatoren van het Putbosstadion te Oordegem-Lede, die onder de leiding van Geert Vannieuwenhuyse en Patrick Van Caelenberghe, bewezen het in hun gestelde vertrouwen niet te beschamen. Onafgebroken, van 1991 tot 2004, vinden er ieder jaar Belgische of VAL kampioenschappen plaats. Tijdens de werken aan het Heizelstadion worden in 1995 en 1996 zelfs tot tweemaal toe de Belgische kampioenschappen Alle Categorieën en een Europabeker voor Dames en Heren georganiseerd in het Putbosstadion.

VS reborn

Begin 1998 beslisten enkele personen om onder leiding van Patrick Van Caelenberghe, de nog bestaande VZW Vlierzele Sportief opnieuw aan te sluiten bij de Vlaamse Atletiekliga. Na betaling, voor zijn eigen leden, van een niet onbelangrijke overgangsvergoeding stak het nieuwe Vlierzele Sportief, op 1 november 1998 met een honderdtal leden, ditmaal onder stamnummer 457, opnieuw van wal als zelfstandige atletiekvereniging. De daaropvolgende jaren maakt Vlierzele Sportief een spectaculaire groeifase mee. Naast meer dan 400 competitiesporters telde Vlierzele Sportief ook een bloeiende jogafdeling van meer dan 350 leden die als actief VS lid op verschillende tijdstippen aan het lopen zijn in het Putbosstadion tijdens en buiten de georganiseerde trainingen. In vijf jaar tijd slaagden onze jogbegeleiders erin meer dan 1 000 onervaren sporters te begeleiden om onafgebroken vijf kilometer te lopen. VS behoorde daarmee tot één van Vlaanderens grootste en succesvolste atletiekclubs. Ook op organisatorisch gebied was de eigen Flanders Cup Memorial Léon Buyle uitgebouwd tot een meeting van internationaal niveau.

Vlierzele Sportief 2.0

Vanaf 2005 tot nu was de club slachtoffer van zijn eigen succes en verliep het clubgebeuren met veel ups & downs. Naast vele mooie sportieve resultaten, waren er ook interne strubbelingen. In die periode werd, na deskundige en veelvuldige proeverijen, ook het PUTBOS bier ontwikkeld! Op eind juni 2015 werd een nieuw, jong, bestuur samengesteld. De club gaat samen met de vele (jeugd)atleten, joggers, officiëlen, medewerkers en zelfs enkele internationale atleten opnieuw een mooie toekomst tegemoet. 

 

Read 3714 times Last modified on %PM, %28 %788 %2016 %17:%jan